70’ler 80’lerde Çocuk Olmak

4 Mayıs 1978 – 4 Mayıs 2011
Çocukken yağmurlu havalarda candan dışarıyı izlerken ya da otobüsle yolculuk yaparken cama kafamı yaslar ve yüzümün yansımasını izlerken kendimi 30’lu 40’lı yaşlarda hayal ederdim acaba büyüğünce nasıl biri olacaktım bunu hayal edip kendi yansımamı yaşlandırırdım. Küçükken büyümeyi ister insan büyüyünce’ de küçülmeyi.

4 Mayıs 1978
Acayip bir yağmur yağıyor yarın okul var ama uykum yok. Camdan dışarı bakarak sokağımızı aydınlatan sokak lambasına dikiyorum gözümü yaz akşamlarında bu sokak lambasının etrafında uçan bir yarasamız bile var. Tüm mahalleli nerdeyse uyumuz tek tük ışık yanan yer var saat gece yarısını geçiyor gözüm sokağın başına takılıyor. Sokağın girişinde sanki birini görür gibi oluyorum kim olabilir bu yağmurda ve bu saat’de bizim sokak’tan geçen.

4 Mayıs 2011 saat 01:46
Bugün nedense uykum yok ve gene lanet yağmur başladı bu sene yaz gelmeyecek mi ne anlamadım gitti. İçimden Üsküdar’a o çocukluğumun geçtiği sokağa gitmek düşüncesinden kurtulamıyorum ama içimdeki sese kulak verip arabaya atlıyorum ve sokağın başında arabamı park edip yürüyerek eski günleri hatırlamak istiyorum. Yağmur sanki daha da hızlandı.

4 Mayıs 1978 saat 01:52
Sokağın başındaki adam bu tarafa doğru yürüyor. İçimde hafif bir korku oluştu. Kim bu saat de ve bu havada sokağa çıkan kişi. Bizim evin önüne iyice yaklaştı hem yağmurdan hem de sokak lambasına uzak olduğu için yüzünü seçemiyorum, üstündeki yağmurluğun yakalarını kaldırmış tam bizim evin önüne geldi kalbim deli gibi çarpıyor tülün arkasına saklanıyorum. İnanmıyorum camın önünde durdu ve pencereye doğru bakıyor acaba beni gördü mü?

4 Mayıs 2011 saat 01:52
Vay be çocukluğumun geçtiği sokak az koşturmadık bu sokak da ne günlerdi. Daracık bu sokak o zamanlar bize kocaman gelirdi. Eski oturduğum eve doğru yürümeye başladım hem rüzgarı hem de yağmuru biraz olsun kesmek için yakamı kaldırıp yürümeye devam ettim. Bizim ev az ilerde sanki camdan bana bakan biri var ama karanlık seçemiyorum belki de bir çocuktur. Evin önüne geldim evet kesinlikle bir çocuk bu çünkü beni görünce tülün arkasına saklandı ve ordan beni izliyor aslında hareket etmese onun orda olduğunu anlamama imkan yok ama heralde çok korktu çünkü tülü habire kımıldatıyor. Ona dost olduğumu belli etmek için eğiliyorum sanki şapkam varmış gibi şapkamı çıkarıp onu tekrar selamlıyorum beklide bu hoşuna gider ve kendini gösterir.

4 Mayıs 1978 saat 02:11
Yemin ederim ki beni gördü tam gözümün içine bakıyor hırsız olmasın sakın ya da katil. Babannememi seslensem acaba. AAAaaa bana selam veriyor şimdi de sanki şapkası varmış gibi şapkasını çıkartıp eğiliyor ve şapkayı bana fırlatıyor komik. Tüm cesaretimi toplayıp tülün arkasından çıkıyorum ve elimle ona selam veriyorum aklımdan camı açmak ve onunla konuşmak geçiyor ama kesinlikle yapamam ona gülümsüyorum oda bana gülümsüyor sanki bana benziyor ve benim gibi gülüyor. İçerden sesler geliyor başımı odanın içine doğru çeviriyorum holün ışığı yandı galiba babam uyandı yo babannemmiş. Bana sesleniyor “Hilmi hadi oğlum gel yat bak sabah uyanamayacaksın ve okula geç kalacaksın” dedi tamam diye sesleniyorum ve tekrar cama dönüyorum ama artık kimse yok heralde yola devam etti eğilim iki tarafa da bakıyorum ama kimse yok bu kadar çabuk gitmiş olamaz acaba kim di? Koşarak yatağa gidiyorum.

4 Mayıs 2011 saat 02:11
Tahmin ettiğim gibi bu şapka hareketini komik buldu ve cesaretini topladı saklandığı yerden çıktı ve bana eliyle selam veriyor. Benim 8-9 yaşımdaki halime çok benziyor gülüşü de nerdeyse aynı benim gülüşüm. Kimin çocuğu acaba tam o sırada bir şimşek çakıyor başımı gökyüzüne çeviriyorum o sırada korkan bir köpeğin havlama sesi geliyor kulağıma ve sokağın başına bakıyorum artık eve geri dönsem iyi olacak çocuğa son bir kez bakmak için cama başımı çeviriyorum ama demin çocuğu gördüğüm yerde sadece kırık bir cam var ama sanki demin orda bir yaşam vardı yemin edebilirim çocuğu, tülü, perdeyi, camın önündeki bibloları bile gördüğüme eminin. Arabama atlıyorum ve eve geliyorum üstümü çıkartıp yatağa giriyorum.

4 Mayıs 1978 saat 02:34
Gözümü tavana dikiyorum o sokak da gördüğüm kim di acaba? Gözlerimi kapatıyorum ama aklımdan çıkmıyor sanki kendimin yaşlanmış hali gibiydi. Yarın okul var ama aklım adamda kaldı…

04 Mayıs 2011 saat 02:34
Gözümü tavana dikiyorum o camda gördüğüm çocuk kim di acaba? Gözlerimi kapatıyorum ama aklımdan çıkmıyor sanki kendi çocukluğumu gördüm. Yarın iş var ama aklım çocuk da kaldı…

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir